Narkotyki - Witkacy/Cecko/Sadowski

Narkotyki - Witkacy/Cecko/Sadowski

Start: 29 sierpnia 2017  20:00
Koniec: 31 sierpnia 2017  23:00

Na trawniku Placu Defilad „rosną” kroplówki wypełnione zielonym płynem, a na środku stoi metalowa konstrukcja przypominająca graniastosłup, która momentami zostaje rozświetlona białymi jarzeniówkami (scenografia Anna Met). Na ścianach Pałacu Kultury wyświetlany jest wideo streaming postaci miotających się w narkotycznych uniesieniach i zmontowane wcześniej fragmenty (wideo Hanna Maciąg). Artyści zawsze byli najwierniejszymi testerami narkotycznych środków poprawiających jakość życia/ tworzenia. Tak jest też w tym przedstawieniu.

Część postaci to realni bohaterowie, artyści z dwudziestolecia międzywojennego, jak choćby Zofia Stryjeńska (Rozalia Mierzicka) czy Witkacy (Paweł Tomaszewski/Tomasz Nosiński), a część to bohaterowie onirycznych wizji: lekarz i pielęgniarka próbujący dokonać aborcji (Andrzej Szeremeta i Marta Zięba). Porządek realnego świata i porządek wyobraźni nieustannie się miesza, co jest raczej naturalne, skoro nie ma tu mowy o trzeźwości umysłu.

Postacie tańczą wesołe, choreograficzne układy, śpiewają o pysznych owocach, rozmawiają z pomnikiem Adama Mickiewicza, są kosmitami ubranymi w stroje niczym z hollywoodzkiej produkcji (kostiumy Marta Kuliga). Część scen odbywa się we współczesnym anturażu: prowadzą telekonferencję z włączonym obrazem w poimprezowy poranek, używając swoich prawdziwych imion. Haj był paliwem napędowym artystów od zawsze, nawet mimo mody na fit/vege/bieganie maratonów, artyści pozostaną artystami.

Spektakle: 29, 30, 31 sierpnia 2017 r., o godz. 20.00

AUTOR Stanisław Ignacy Witkiewicz
REŻYSERIA Oskar Sadowski
ADAPTACJA i DRAMATURGIA Marcin Cecko
SCENOGRAFIA Anna Met
KOSTIUMY Marta Kuliga
REŻYSERIA ŚWIATŁA Aleksander Prowaliński
MUZYKA Tomasz Mreńca
WIDEO Hanna Maciąg / Adrien Cognac

OBSADA
Rozalia Mierzicka (gościnnie)
Natalia Rybicka
Andrzej Szeremeta
Robert Wasiewicz
Paweł Tomaszewski (gościnnie) / Tomasz Nosinski
Ewelina Żak
Marta Zięba (gościnnie)

Duchową przygodę należy rozważać bez związku z rozkoszą, gdyż kusi ona właśnie świadomość wyższą i subtelniej rozwiniętą. W gruncie rzeczy wszelka rozkosz ma charakter duchowy; tam znajduje się niewyczerpalne źródło, organizujące jako żądza, której nic nie zaspokoi.

Ernst Jünger

„Narkotyki” Witkacego to pozycja przewrotna. Publicystyka pisana przez kontrowersyjnego artystę w okresie, kiedy czuł się odrzucony, nierozumiany przez krytykę oraz czytelników miała prowokować publiczność, oczyścić pisarza z niepochlebnych opinii i ukazać Witkacego w nowej roli - artysty zaangażowanego. Zaangażowanego w sprawy doczesne, w przekazywanie konkretnego doświadczenia i wiedzy, pouczającego - nie tylko dlaczego nie zażywać substancji odurzających, ale, w „Appendixie”, jak golić się, czy leczyć hemoroidy - oraz wskazującego remedia, jak w dołączonych do tomu „Niemytych duszach”, na paskudne psychiczne i duchowe przywary pobratymców. Oto więc literacka hybryda: poradnik i kompendium, zjadliwa krytyka społeczna obfitująca w wątki autobiograficzne, próba opisania społecznego tabu z zawartym wewnątrz programem naprawczym i mini-wykładem parapsychologicznym.


Te gesty pisarza wskazują nam kierunek teatralnych poszukiwań. Krajobraz używek i narkotyków zmienił się znacząco, choć główne substancje bywają takie same, to występuje obok nich całe mnóstwo nowych środków. Od legalnych farmaceutyków regulujących nastrój, po dopalacze i narkotyki eksperymentalne, które jeszcze nie zdążyły znaleźć się na liście zakazanych substancji. Tabu z nimi związane wymaga innej optyki, by oświetlić zaułki społecznej hipokryzji, która uznaje, że skoro sprawa jest regulowana prawnie, to problemu praktycznie nie ma.

Tym czasem nasza praca, gospodarka, myśli, emocje tworzone są przez napędzane teiną, kofeiną, cukrem, tytoniem i alkoholem mózgi, a kto wie, czy nie jeszcze czymś znacznie bardziej wyginającym karty umysłowych klaserów. Tak, dyskusja o tym, jak traktujemy środki odurzające, to dyskusja o stanie świadomości społeczeństwa, dojrzałości jego struktur oraz o tym, czym są dla nas relacje z własną Tajemnicą Istnienia oraz Tajemnicą Innego. Korzystając z tekstów dramatycznych Witkacego, jego listów i publicystyki, przyglądamy się jak figura skandalisty i eksperymentatora może dziś wypełnić zadany jej przez autora cel: na nowo, na własnych warunkach nawiązać dialog ze społeczeństwem, rozbić przezroczyste gabloty hipokryzji, doświadczyć innych sposobów odczuwania, zajrzeć w delikatną tkankę naszych relacji, tych relacji, które były obsesją Witkiewicza, relacji z rodzicami, kochankami, grupami społecznymi, ze sztuką i polityką.

Uwaga! Spektakl dla widzów pełnoletnich.

INSPICJENTKA Olga Karoń
ASYSTENT REŻYSERA Maciek Omylak
KIEROWNIK PRODUKCJI Justyna Pankiewicz
ASYSTENT PRODUKCJI Małgorzata Cichal

 

Dusza i ciało
Paddington 2 - mikołajkowy konkurs
Konkurs filmowy i plastyczny Legalnej Kultury